No Meaning In The Missing Piece

            ชีวิตเบื่อหน่าย ไร้สาระ แต่ละวันก็แค่เวลาพาให้ขับเคลื่อนไป ทุกเช้าไปที่ห้องสมุดขึ้นไปบนชั้นสองของตึกใหญ่ “อินเตอร์เน็ท” ที่สิงสู่และแสดงตัวตนผ่านเทคโนโลยี พอให้ใครสักคนรู้ว่า “ฉันยังมีนิ้ว!” หมายถึงว่า ฉันยังสบายดีและมีชีวิตปกติสุข เอานิ้วมาจิ้ม ๆ คีย์บอร์ดทำอะไรสักอย่างกับบล็อกและไดอารี่ที่ลับตาคนทั่วไป

            การมีตัวตนอยู่ในโลกความจริง ก็ไม่วายทำให้คนรอบข้างปวดใจ การมีตัวตนบนสื่อออนไลน์ก็ไม่วายทำให้คนไกลวุ่นวายใจ นี่ฉันควรยืนอยู่ตรงไหนกันแน่? หรือโลกนี้ไม่มีที่ให้ฉันยืน

            ฉันไม่ใช่ “ขีปนาวุธ” ที่ทำให้สองซีกโลกต้องตื่นเต้นเมื่อมีข่าว แล้วใยการเคลื่อนไหวของหนึ่งชีวิตเล็ก ๆ อย่างฉัน มันถึงยากนักกับการที่มีชีวิตอยู่โดยไม่กระทบใคร

            ฉันอยากกลับไปที่เดิม แต่ฉันไม่อาจทำอะไรตามใจได้ ทั้งที่มันเป็นพื้นที่ของฉัน นับแต่วันก่อตั้ง…

            โลกมันเบี้ยวบิดและเล็กลงรึเปล่า ทำไมเรื่องบังเอิญหลายเรื่อง กับคนหลายคนมันปนเปกันนัก หรือว่าแท้จริงแล้วโลกมันน่าอยู่น้อยลง คนถึงได้มารวมกันเป็นกระจุกเดียว พอให้พบกันง่ายขึ้น

            หรือเพราะโชคชะตา ฉันถามตัวเองและคิดถึงคำ ๆ นี้บ่อยครั้ง อะไรกัน!! ไอ้คำ ๆ นี้เนี่ย หรือมีเส้นแดง ๆ ผูกผู้เกี่ยวข้องในชีวิตฉันไว้จริงๆ

            ในหกพันห้าร้อยล้านคน มีคนหลายคนเกิดและตายภายในโลก โดยที่ไม่เคยรู้จักกัน แล้วใยฉันถึงรู้จักคุณ?

            อยากหายไป อยากไปแล้วจริง ๆ อยากไปให้พ้น ๆ ไม่อยากพบ ไม่อยากเจอ อยากตัดทุกอย่าง ไม่ต้องให้ใครหาเจอ หายไปจากโลกนี้ลอยเคว้งเหมือนดาวเทียม Sputnik เดียวดายในท้องฟ้า เวิ้งว้างไร้อากาศหายใจ อยากหนี อยากไปไกล ๆ ตา แต่ไปไม่ได้ “คิดถึงคุณ”